مخازن موجود در حوضه های رسوبی را بر مبنای وجود توالی های ضخیم نمکی می توان به انواع قبل از نمک (Pre-salt) و بعد از نمک (Post-salt) تقسیم کرد. لزوم این تقسیم بندی صرفاً به منظور موقعیت مخازن در توالی چینه شناسی نیست بلکه هزینه، چالش ها و مشکلات زیادی در اکتشاف و تولید انواع قبل از نمک نسبت به بعد از نمک وجود دارد. مخازن هیدروکربوری قبل از نمک (Pre-salt reservoirs) به مخازن نفتی اطلاق می شود که در سازندهای زیر توالی های ضخیم نمکی (تا 2 کیلومتر) وجود دارد و دارای ویژگی های خاصی است. این نوع مخازن معمولاً فاقد تراوش، عمیق، دارای حجم قابل توجه اقتصادی و کیفیت نفت خوب (نفت سبک) است. مخازن یاد شده معمولاً در رسوبات رودخانه ای و دریاچه ای گسترش دارند. مهمترین مخازن کربناته میکروبیالیتی در ارتباط با این نوع مخازن می باشند. مطالعات ژئوفیزیکی و حفاری عمیق در این نوع مخازن با دشواری های زیادی همراه است. این نوع مخازن غالباً گرادیان فشار حفره ای و شکستگی ها غیرمنتظره ای دارند. دما و فشارهای بالا نیز مشکلاتی برای مهندسی تأسیسات زیر دریایی ایجاد می کند. اکتشاف و تولید از این مخازن نیازمند سرمایه گذاری و ریسک بالایی است. مخازن قبل از نمک با مخازن زیر نمک (Sub-salt reservoirs) متفاوت می باشند. مخازن هیدروکربوری قبل از نمک در ارتباط با شروع جدایش گندوانا و نهشته شدن توالی های ضخیم نمکی بویژه در بین آمریکای جنوبی و آفریقا طی 150 میلیون سال پیش تشکیل شده اند. لذا این مخازن امروزه در برزیل (حوضه سانتوس) و آفریقا غربی (حوضه Kwanza) اکتشاف یافته اند و شباهت های زمین شناسی زیادی با هم دارند (پست مرتبط).