هواپیمای بدون سرنشین (Unmanned Aerial Vehicle, UAV) یا پهپاد فناوری نسبتاً جدیدی می­باشد که امروزه تحول عظیمی در صنایع نظامی، تجاری و تحقیقات علمی ایجاد کرده است. استفاده این فناوری در حوزه نقشه برداری و اکتشافات هیدروکربوری و معدنی، راهسازی و عمرانی، کشاورزی، حفظ محیط زیست، نگهبانی و بازرسی، امداد و نجات، پست و تحویل کالا، نظامی و قانونی و خبرنگاری و سینما از جمله موارد قابل ذکر است.

اگرچه پیدایش و استفاده اولیه پهپاد در صنایع نظامی به منظور جاسوسی و مبارزه بوده است ولی در سال­های اخیر این تکنولوژی در حال پیشرفت در زمینه­های مختلف بویژه در مورد علوم زمین کاربرد یافته است. به نظر می رسد در آینده­ای بسیار نزدیک این تکنولوژی سهم قابل توجهی از بازار مطالعات در حوزه­های مختلف را به خود اختصاص دهد. مزیت اصلی این فناوری ارائه تصویر یا اطلاعات برداشتی سریع، با دقت و رزولوشن بالا و ارزان از محدوده مورد مطالعه است. علاوه بر این اخذ اطلاعات و تصاویری جدید و تکراری از مناطق در حال تغییر (حین مخاطرات زمینی، تغییرات محیطی و غیره) و به نقشه در آوردن آنها از دیگر برتری­های این فناوری است. چیزی که با روش­های سنتی عکاسی و دریافت اطلاعات هوایی و زمین­شناسی امکان­پذیر نیست. تهیه انواع نقشه هوایی توسط روش­های لیزر هوایی یا لیدار (LiDAR) و فتوگرامتری هوایی از مهمترین کاربردهای فعلی این دستاورد می باشد. البته محققین به دنبال استفاده از پهپادها در برداشت اطلاعات ژئوفیزیکی (مگنتیک و الکترومگنتیک) می­باشند. تهیه نقشه­های زمین­شناسی و نقشه­های اکتشافی، مطالعات زمین شناسی و شکستگی­ها، توپوگرافی و آبشناسی، تهیه نقشه­های بعد از مخاطرات طبیعی (زلزله، آتشفشان، سیل، لغزش زمین)، تهیه نقشه­ های راهسازی و عمرانی، بررسی­های باستانشناسی از جمله کاربردهای این روش در علوم زمین است.