اصطلاحات و عقاید مختلفی در مورد بخش‌بندی زاگرس وجود دارد که باید آنها را از یکدیگر تفکیک کرد و در استفاده آن دقت لازم را داشت. این ناحیه بر مبنای سبک­های ساختاری و گسل‌های موجود، ریخت‌شناسی، و محتوی رخساره‌ای و سنگ شناختی به ایالت­ها و زیربخش‌های مختلفی تقسیم می‌گردد. زاگرس از چندین کمربند زمین‌شناسی به موازات هم تشکیل شده که شامل زون سنندج-سیرجان، زون راندگی و چین خورده زاگرس (و بخشی از پیش‌خشکی مزوپوتامین و خلیج فارس) می‌باشد. بیشتر زمین‌‌شناسان مرز بین زون سنندج-‌سیرجان و زاگرس مرتفع (گسل اصلی زاگرس) خط درز زاگرس در نظر می‌گیرند ولی برخی از زمین‌شناسان (Alavi 1994) حد جنوبی زون ارومیه-دختر، مشترک با زون سنندج-‌سیرجان، را بعنوان این مرز جداکننده می‌شناسند. اصطلاحاتی مانند زاگرس مرتفع، زاگرس چین خورده، ناحیه فارس، زون ایذه، فروافتادگی دزفول و ناحیه لرستان بیشتر به جنبه های ساختاری زاگرس اشاره دارد و با گسل های مهمی از همدیگر تفکیک می گردد. در حالیکه ایالت­های چینه شناسی خوزستان، فارس و لرستان بیشتر به جنبه های چینه شناختی و سنگ شناسی اشاره دارد. اگرچه می توان گفت که تاریخچه تحول تکتونیکی به نحوی رخساره های نهشته شده را کنترل کرده و یا به عبارتی دیگر رخساره ها و ماهیت سنگ شناسی سبک های ساختاری هر ناحیه را مشخص کرده است. ولی باید در استفاده از این اصطلاحات دقت نظر را داشت.