سنگ های کربناتی به دلیل کانی شناسی ناپایدار و استعداد بالا برای واکنش با سیالات نسبت به دیاژنز بسیار حساس می باشند. کانی شناسی، فشار، دما، شیمی آب سازندی، تخلخل، تراوایی، نرخ سیال، سینتیک انحلال و سیمانی شدن، ترشوندگی، وجود نفت، دسترسی به مکانهای هسته زایی از مهمترین عوامل در دیاژنز کربناته نقش دارند. در حین تدفین بخش اعظمی از آب بین دانه ای و تخلخل رسوبات آهکی خارج می شود و منشأ تغییرات زیاد فیزیکوشیمیایی در سنگ می شود. همچنین انحلال فشاری و تشکیل استیلولیت پدیده دیگری است که در سنگهای کربناتی بسیار رایج است. بسیاری از محققین کوشیده اند که یک زون بندی عمقی برای دیاژنز کربناته ارائه کنند (هانس ماچل، تصویر بالا). بطور کلی همه زمین شناسان کربناتی دیاژنز تدفینی را در سنگهای کربناتی بر مبنای ظهور و گسترش آثار تراکم شیمیایی (استیلولیت) به دو بخش تدفین کم عمق و عمیق تقسیم می کنند. وجود مواد آلی در سنگ های کربناتی اثر بسزایی در دیاژنز و عمق رخداد فرآیندها دارد. بطوریکه امروزه مطالعه دیاژنز کانی با دیاژنز مواد آلی همراه است.