پل های خشکی (Land bridge) در جغرافیای زیستی به تنگه یا باریکه ای گفته می شد که خشکی ها را به هم اتصال می داد. در اوایل قرن نوزدهم محققین برای توضیح شباهتهای موجود بین ویژگی های زمین شناسی، دیرینه شناسی و زیستی بین خشکی های دور از هم از فرضیه پل های خشکی استفاده می کردند. این فرضیه برای اولین بار توسط جولز مارکو (Jules Marcou) پیشنهاد شد. اگرچه پیشرفت های تکتونیک این فرضیه را با آن ابعاد جهانی به دست فراموشی سپرده شد ولی این فرضیه در مقیاس های کوچ و دوره های زمانی خاص (مانند باریکه پاناما بین آمریکای شمالی و جنوبی) قابل ارائه است.