برای سالیان متمادی زمین شناسان معتقد بودند که دولومیتی شدن سنگ آهک همراه با افزایش 13 درصدی تخلخل است و با این باور معتقد بودند که زونهای دولومیتی شده می تواند زون های مخزنی باشد. طی دولومیتی شدن یونهای کوچکتر منیزیم جایگزین یون کلسیم در ساختار بلور کلسیت می شود و این تغییر همراه با ایجاد 13 درصد فضای خالی است. امروزه این نظر تبدیل به یک افسانه شده است. زیرا صرفاً در تئوری صادق است. در این موضوع فرض بر این است که سنگ آهک کاملاً از کلسیت تشکیل شده است درحالیکه ممکن است بخشی از سنگ از کانی های آراگونیت تشکیل شده باشد. تبدیل کانی آراگونیت به دولومیت با ایجاد 6 درصد تخلخل همراه است. پس تبدیل سنگ آهک به دولومیت حتی در تئوری موجب ایجاد تخلخل 6 تا 13 درصد است. همچنین فرض بر این است که سنگ آهک فاقد تخلخل می باشد و لذا فاقد تراوایی است. پس چگونه امکان نفوذ شورابهای غنی از منیزیم وجود خواهد داشت؟ بر طبق مطالعات لوسیا (2004) امروزه مشخص شده است که دولومیتی شدن موجب افزایش تراوایی می شود و در میزان تخلخل تأثیر اندکی دارد. درواقع تخلخل در دولومیت از سنگ آهک اولیه به ارث می رسد. با وجود این مثال های زیادی وجود دارد که دولومیت های یک مخزن نسبت به رخساره های آهکی تخلخل بهتری دارند (ماچل، 2004). برای مطالعات بیشتر به کتاب ژئومتری و پتروژنز مخازن هیدروکربوری دولومیت (Geometry and Petrogenesis of Dolomite Hydrocarbon Reservoirs) مراجعه کنید.