انتشار گازهای گلخانه ای (مانند دی اکسید کربن و متان) حاصل از سوزاندن سوختهای فسیلی (زغالسنگ، نفت و گاز) در جو زمین یکی از عوامل اصلی گرم شدن زمین قلمداد می شود، که امروزه بشر را با مشکلات متعدد زیست محیطی روبرو کرده است. محبوس سازی کربن به مجموعه فناوری ها و روشهایی اطلاق می شود که سعی در گرفتن و محبوس سازی طولانی مدت این گازها دارد و جلوگیری گرمایش جهانی دارد. در طی این روشها معمولاً CO2 در آبخوان های شور، مخازن هیدروکربوری، آب اقیانوس و دیگر مکان ها حبس می شود. روشهای مختلف محبوس سازی کربن را به سه گروه عمده زیستی، شیمیایی و فیزیکی می توان تقسیم کرد. یکی از روشهای محبوس سازی فیزیکی، محبوس سازی زمین شناختی (Geological sequestration) است. اولین محبوس سازی بزرگ مقیاس در سال 1996 در میدان گازی اسلیپنر (Sleipner gas field) دریای شمال توسط استت اویل (Statoil) صورت گرفت. بازگرداندن گاز CO2 به مخازن هیدروکربوری ضمن حبس این گاز موجب ازدیاد برداشت نفت می شود. از این طریق بحث های اقتصادی این پروژه ها هم تأمین می شود.