فرانسیس جان پتی جان (Francis J. Pettijohn) ژئوشیمیست و پترولوژیست آمریکایی در سال 1904 به دنیا آمد. بعد از تحصیلات دبیرستان او دانست که می خواهد زمین شناس شود. تمامی مدارج دانشگاهی خود را در دانشگاه مینه سوتا (کارشناسی 1924، کارشناسی ارشد 1925 و دکتری 1930) گذراند، جاییکه پروفسور گروت (Grout) به عنوان استاد راهنما و توالی های پرکامبرین آن یکی از جذابترین مکانها برای مطالعه بود. عناوین پایان نامه های کارشناسی ارشد و دکتری او به ترتیب "پبل های فسفاتی اردویسین شهر تویین سیتی و اهمیت زمین شناسی آن" و "کنگلومراهای دریاچه انتاریو و گسترش آن: مطالعه ای در زمینه رسوبگذاری و ساختهای پرکامبرین" بود.

در سال 1929، فرانسیس به دانشگاه شیکاگو نقل مکان کرد. او و همکارش کرومباین در سال 1938 کتاب "راهنمای پترولوژی رسوبی" را به عنوان نقطه عطفی در زمینه زمین شناسی رسوبی به چاپ رساندند. در سال 1949 کتاب "سنگهای رسوبی" را منتشر کردند که به شهرت جهانی رسید و بارها تجدید چاپ شد. معروف ترین مقاله او در آن زمان "رسوبگذاری آرکئن" بود که در بولتن GSA در سال 1943 به چاپ رسید زمانیکه فرانسیس به درجه استاد تمامی رسیده بود.

در طول سالهای استادی در دانشگاه شیکاگو او 12 دانشجوی دکتری را راهنمایی کرد و در هر تابستان مشغول مطالعات صحرایی در منطقه دریاچه سوپریور، میشیگان و زمینشناسی ایالات متحده و کانادا بود. در طی این مطالعات او به تشکیلات آهن نواری علاقمند شد و تا آخر عمر راغب به مطالعه این رسوبات بود. در سال 1948 با انتشار سه مقاله در مجله زمین شناسی (Journal of Geology) به همراه رابرت آر شروک (Shrock)، و پل دی کریناین (Krynine) پیشرفت های قابل توجهی در تقسیم بندی ماسه سنگ ها ایجاد کرد که پایه و اساس کلیه بحث ها و طبقه بندی های بعدی شد.

وقتی که او 48 ساله شد در سال 1952به دانشگاه جان هاپکینز در بالتیمور نقل مکان کرد جاییکه او بقیه عمرش را درآن گذراند و در سال 1973 بازنشسته شد. در دانشگاه جانز هاپکینز، فرانسیس بیشترین فعالیت علمی را داشت و کتابهای جهت جریان دیرینه و تحلیل حوضه (1963)، اطلس و واژه نامه ساختهای رسوبی (1964)، و ماسه و ماسه سنگ (1972) را به چاپ رساند و ویرایش سوم کتاب سنگهای رسوبی (1972) منتشر کرد. همچنین او در این دانشگاه 26 دانشجوی دکتری را راهنمایی کرد.

فرانسیس در طول عمر خود افتخارات بسیاری را دریافت کرد. عضویت در انجمن زمین شناسی امریکا و آکادمی علوم و هنر آمریکا، و انجمن کانی شناسان و دیرینه شناسان اقتصادی، عضویت در انجمن زمین شناسی فنلاند، عضویت در آکادمی ملی علوم ایالات متحده، همکار افتخاری انجمن زمین شناسی هند؛ عضو افتخاری هیومن لترز (دانشگاه جانز هاپکینز)، و دکترای افتخاری در رشته علوم (دانشگاه مینه سوتا) از جمله این افتخارات است. همچنین دریافت مدال تونهافل (Twenhofel) از انجمن کانی شناسان و دیرینه شناسان اقتصادی (SEPM)، مدال ولاستون (Wollaston) از انجمن زمین شناسی لندن، مدال پنروز (Penrose Medal) از انجمن زمین شناسی امریکا و مدال سوربی (Sörby) از انجمن بین المللی رسوبشناسان (IAS) از افتخارات دیگر ایشان بود.

در کارهای او دو قانون همواره صادق بود اول اینکه " وضوح بیان با سادگی بهتر به دست می آید (Clarity of expression is best achieved by simplicity of expression)." و دوم " فقط رخنمون ها با زمین شناس صادقند (Only outcrops keep geologists honest)."

پروفسور پتی جان در سال 1999 چشم از جهان فروبست.

 منابع و مطالعات بیشتر:

http://memim.com/francis-j.-pettijohn.html

https://de.wikipedia.org/wiki/Francis_John_Pettijohn

ftp://rock.geosociety.org/pub/Memorials/v31/pettijohn.pdf

http://www.nasonline.org/publications/biographical-memoirs/memoir-pdfs/pettijohn-francis.pdf