ولادیمیر کوپن، آلفرد وگنر و میلوتین میلانکوویچ  سه دانشمند بزرگ بودند که یافته های آنها عمیقاً نگرش و فهم ما را در ارتباط با زمین شناسی و هواشناسی تغییر داد. این سه تن بخوبی با  یکدیگر آشنا بودند و آلفرد وگنر با دختر کوپن ازدواج کرده بود.

ولادیمیر کوپن (Vladimir Köppen) سیستم آب و هوایی زمین را بر مبنای اقلیم حال حاضر زمین (و هواشناسی، اقلیم شناسی و گیاهشناسی) تقسیم بندی کرد. او مفهوم مهم اثربخشی بارش معرفی کرد. امروزه تقسیم بندی او بصورت کمربندهای اقلیمی زمین شهرت دارد.

آلفرد وگنر (Alfred Wegener) هواشناس و ژئوفیزیست آلمانی بود که تئوری انشقاق قارهها را مطرح کرد. این تئوری پایه ای برای ژئوفیزیک و فهم زمین لرزه ها و فعالیت آتشفشانی شد. او همچنین تشکیل و جدایش ابرقاره پانگه آ را مطرح کرد و مناطق با خطر زلزله، آتشفشان و حوادت کاتاستروفی را تعریف کرد. تکتونیک و اثر آن بر اقلیم و تغییرات آن در دهه های بعد مطرح و اثبات شد.

میلوتین میلانکوویچ (Milutin Milankovitch)، ریاضیدان و هواشناس صربی بود که اثر متقابل تغییرات خورشید و زمین را برای تعیین نقش تغییر مقدار انرژی رسیده به زمین (عامل تغییر اقلیم) بررسی کرد. او سعی در فهم مکانیسم اولیه تغییر اقلیم را داشت. قبل از بکارگیری کامپیوترها، او تغییرات انرژی خورشیدی را برای هر پنج درجه طول جغرافیایی در 650 هزار سال گذشته محاسبه کرد. او در سال 1920 در این باره منتشر کرد و مورد توجه کوپن قرار گرفت. کوپن برای او کارت پستال فرستاد و گفت که در حال نوشتن کتابی با دامادش (آلفرد وگنر) درباره اقلیم گذشته زمین است و اظهار داشت که کار او بسیار حایز اهمیت است. بسیاری از مردم هنوز نمی دانند که تغییر مدار زمین در ارتباط با نیروی گرانشی سیاره ها بویژه مشتری است.

ایده های آنها اصل یکنواختی را به چالش کشید. همانند داروین که چیزی در باره ژنتیک نمی دانست ولی نظریه فرگشت را مطرح کرد، کار این سه تن نیز چارچوبی برای توضیح روندها و شواهد مختلف اقلیم زمین بدون درک مکانیسم اثر آن بود.