سازندهای سولای، یاماما، خلیج، داریان، بورگان و آسماری (غار) را در این میدان در طی یک مغزه گیری مفصل (بیش از 500 متر) از سال 1390 مطالعه کردم. اصلی ترین مخازن این میدان سازندهای آواری بورگان و آسماری می باشند اگرچه به نظر می رسد که کربناته های یاماما، خلیج و داریان نیز پتانسیل برای تولید نفت داشته باشند ولی این مهم هنوز به اثبات نرسیده است. سازند سولای، معادل سازند گرو، از رخساره های عمیق و با پتانسیل سنگ منشأ (شیل گازی؟) تشکیل شده است که با رخساره های آهکی کم عمق تر یاماما (فهلیان) و خلیج (گدوان) پوشیده می شود. سازند داریان در این ناحیه از خلیج فارس دو بخشی است و آهکهای زیرین و فوقانی آن توسط شیل و مارل­های "زبانه کژدمی" از هم تفکیک می شوند. تفکیک بخش فوقانی سازند داریان از سازند بورگان (معادل کژدمی) با گسترش افق های خاک قابل تعیین است. ماسه های سست و تحجیر نیافته سازند بورگان (بویژه بخش ب) مهمترین تولید کننده نفت در این میدان است. وجود ندول­های سیدریتی در بخش فوقانی این سازند (بورگان الف) از موارد جالبی بود که حین مطالعه به آن برخورد کردم. سازند آسماری نیز در این میدان بواسطه توسعه ماسه های سست غار به دو بخش آهک پایینی و بالایی تقسیم می شود. برای من مطالعه تغییرات رخساره ای این سازند ها در میدان سروش به عنوان نماینده ای از شمالغرب خلیج فارس بسیار حایز اهمیت بود.